عقاب

29

eagle — Sun, 22 Apr 2012 19:03:54 GMT

امسال حال و هوای دیگه ای داشت.

یک بار در خانه پدری توسط کل خانواده و شب بعد از شام در خانه پدری همسر محترم و دیشب هم شام مهمان همسر در رستوران ایتالیایی.

خلاصه که رفتیم تو دهه ی سوم و خب حالمان خوب است.

گ ش ت ا ر ش ا د

eagle — Thu, 12 Apr 2012 16:47:36 GMT

هفته گذشته فیلم گشت ارشاد را دیدیم.

فیلمی بسیار خوب و هنرمندانه و پرمعنا که هر چیزی را سر جای خودش دقیقاً داشت.

در این روزگار که عده ای فیلم هایی می سازند که به گفته علیرضا امینی کارگردان عزیز فیلم انتهای خیابان هشتم به صورت دستوری اکرانشان در سینماها اجباری می شود چه خوب که لااقل در چند دانه اندک شمار سینما اجازه اکران را به فیلم پرمعنای گشت ارشاد داده اند. درست است که با اکران دستوری و تماشای اجباری فیلم های سفارشی آقایان باز هم شاهد خواهیم بود که فروش بیشتری نصیب قلاده های طلا شود اما ای کاش همه می دانستند که فرق بین دروغ و راست چیست. هر آلودگی ای را به هر وسیله ای نمی توان از دامان آلوده پاک کرد. حتی به هزینه ساخت فیلم های پرخرج خوش رنگ و لعاب که شنیدن صدایش هم از پشت درب سالن در حال اکران یادآور روزهای تلخ و خونین است. خاطراتی که با هیچ چیزی پاک نمی شود. و بعد از مدت ها انکار آلودگی این بار آلودگی را گردن دیگران می اندازند. همه چیز در خیابان ها خلاصه نشد. در زمینه های دیگر هم ما مردم دیدیم و شنیدیم. هر آلودگی را نمی شود پاک کرد. برخی آلودگی ها را به هیچ وجه نمی شود پاک کرد.

دست مریزاد به سعید سهیلی و دست مریزاد به پسرش و همین طور حمید فرخ نژاد عزیز و پولاد کیمیایی با آینده ای درخشان

فیلم زندگی خصوصی را ندیده ام. فقط شنیده ام که مثل گشت ارشاد بارها جلو اکرانش گرفته شده.

سال نهنگ

eagle — Tue, 20 Mar 2012 01:57:00 GMT

اول امسال بود که از دهه 80 دنیای خودم نوشتم و سال ۹۰ آغاز شده بود.

سال مهمی است در زندگی من چون دنیام با دنیای عزیز دیگری شرک شد و دنیای اون با دنیای من. سالی که هم من مستقل شدم هم امين. امسال هر چهار نفر نوع متفاوت زندگی را شروع کردیم و پا به عرصه جدید زندگی گذاشتیم.

امسال اوضاع کشور روبراه نبود. اندوه ناک بود. دل هامون درد می گرفت و چیزی نمی گفتیم ...

سال ۹۱ سال نهنگ هست ...

خدایا این سال را برای همه بندگانت پربرکت بگردان. یک لحظه ما مردم را به حال خودمان وامگذار.

خدایا یونس وار ما را در پناه این نهنگ به سرمنزل آرامش برسان از جاهلان و دریای پرتلاطم نجات بده.

خدایا این مملکت را از خشکسالی و دشمن و دروغ نجات بده. از دشمنان خارجی و داخلی در لباس دوست. از خشکسالی و جهل. از دروغ هایی که دشمن را قوی می سازد و دوست را ضعیف.

خدایا در این دوران به زندگی این مردم برکت عطا بفرما و یاری اشان کن تا سرشان را در راه به دست آوردن لقمه ای نان بالا بگیرند و لبخندی از ته دل بر لبانشان باشد.

خدایا این سال را پربرکت بگردان و نور خود را در میان ما جاری بفرما.

سالی جدید، با حال و هوایی جدید، در کنار سفره هفت سینی با فضایی متفاوت ...

سال ۹۱ مبارک.

همین

eagle — Mon, 27 Feb 2012 22:27:36 GMT

از زمانی که سنم واجد شرایط رأی دادن بود، جای هیچ مهر انتخاباتی در شناسنامه ام خالی نبوده ...

ولی از ریاست جمهوری سال 88 به بعد دیگه ...

نامه ای به یک شاهد

eagle — Mon, 06 Feb 2012 19:50:38 GMT

به نام آن که جان را فکرت آموخت

نامه ای به یک شاهد

سلام به کسی که این نامه را میخواند. کسی در جایی از دستگاه و قوهی قضائیه و در زمانی که خدا تعیین میکند و مکتوب است در لوحی محفوظ. سند شهادتی که مفتوح است در زمانی که مکتوب است در لوحی محفوظ. از زبان کسانی که شش سال از دوران پویای جوانیاشان را در ارتباطی با این دستگاه و قوه گذراندند و خوب و بد و زشت و زیبایش را با گوشت و پوست و خون و البته روح اشان لمس کردهاند. در قالب طرحی به نام طفلان مسلم که مزین به نام امام حسین (ع) بود و از طرف جمعیت و جمع جوانی مزین به نام مولا علی(ع)، که این روزها گویا چشمها کور است و گوشها کر و عقلها خاموش که تبرک حاضر را نمیبینند و نمیشنوند و درک نمیکنند. این نامه را به تویی مینویسم که نمیدانم که هستی. شاید مسئول دفتر آن مقامی باشی که در راه ما سنگ اندازی کرد. شاید خود آن مقام یا مقامهای مقصود، شاید هم دلسوزی که نمونهاش را کم ندیدیم در این دستگاهی که بیوفا و بیمعرفت و فراموشکار هم در آن کم ندیدیم. مینویسیم که شاهد باشی در روزی که شهادتت را میطلبند. در روزی که زمانش را خدا میداند و مکتوب است در لوحی محفوظ. این لوح محفوظ را به یاد بسپار که زیاد از آن یاد خواهیم کرد و آن چه در آن مکتوب است.

سال 1385 بود. چند جوان بودیم که مسنتریناشان متولد سال 1361 بود و کوچکتریناشان 1365. چه خوش غیرت بودند کسانی که دشمناناشان این جمع بچهسال و بزرگ همت ما بود. خطبه امام حسین(ع) را دیدیم. تنمان لرزید از صراحتش. «چرا خداشناسان و احبار آنها را از ناسزا گفتن و حرام خوردنشان منع نمیکنند». و بیشتر خواندیم. « شما ای بزرگان که در علم و دانش پرآوازهاید! و درخیر و نیکی زبانزد دیگران! و درنصیحت و پند دادن شهرهی این وآنید!؛ به خاطرخدا، دردل مردم عظمت و شکوه دارید. افراد قوی ونیرومند شما را به حساب میآورند؛ و ضعیف و ناتوانان، شما را گرامی و محترم میشمارند، کسان خود را بر شما ایثار میکنند که هیچ برتری برآنها ندارید؛ وقتی خواستههایشان برآورده نمیشود از شما شفاعت میجویند و شما باشکوه پادشاهان و عظمت بزرگان در میان آنان راه میروید. آیا این همه برای این نیست که مردم امیدوارند که شما به احیاء حقوق خداوند قیام کنید؛ لیکن شما در بیشترین موارد، از اداء حق الهی کوتاهی کردید و حقوق ائمه را سبک شمردید، حق ضعیفان را پایمال نمودید. شما آنچه حق خود تصور میکردید، به ناروا گرفتید ولی در راه خدا نه مالی بخشش کردید، نه جانتان را به مخاطره انداختید و نه از اقوام و خویشانتان برای رضای خدا بریدید. وه چه پرروئی با این اعمال زشت، بهشت خدا و همجواری پیامبران او را آرزو دارید؛ و میخواهید از عذاب الهی در امان باشید. ای کسانی که چنین آرزو از خدا دارید؛ میترسم بر شما عذابی از عذابهای خدا نازل گردد. زیرا شما در پرتو عنایت خدا،به مقامی رسیدید که بر دیگران برتری پیدا کردید. چه بسیارند کسانی که مورد احترام مردم نیستند ولی شما به خاطر خدا، در میان بندگانش احترام دارید. شما میبینید پیمانهای الهی درهم شکسته میشود، ولی هیچ دم نمیزنید؛ و به هراس نمیافتید. برای درهم شکستن بعضی از پیمانهای پدرانتان ناله سر میدهید لیکن شکستن تعهدات و پیمانهای رسول خدا را نادیده میگیرید. کورها، لالها و فلجها در شهرها بیسرپرست ماندهاند و شما نه رحمی بر آنان میکنید و نه عملی را که در خور شأن خودتان باشد، در مورد آنان انجام میدهید؛ و یا قصد انجام آن را دارید. فقط با چاپلوسی و تملق، پیش ستمگران رفاه و آسایش خویش را میجوئید.» و تنمان لرزید.

خودت تفکر کن در خطبه و بگو ما چه چیز بیشتر گفتیم که کمتر صد البته گفتهایم. « شما ضعیفان و بینوایان را، به دست ستمگران سپردید تا برخی را، برده و مقهور خود ساختند و برخی را برای لقمه نانی بیچاره و ناتوان کردند. ستمگران، در ملک خدا، طبق میل و خواسته خود گام بر میدارند؛ و با تمایلات خود، راه پستی و مذمت را هموارتر میسازند. از اشرار و دون فطرتان پیروی میکنند و جسورانه در مقابل خدای متعال میایستند. در هر شهری بر فراز منبر گویندهای دارند که فریاد میزند و با صدای بلند سخن میگوید. زمین در تسلط کامل آنان است و دستشان از هر جهت باز و گشوده. مردم بردگان آنانند بدان گونه که هر دستی بر سر آنان کوبیده شود، قادر به دفاع نیستند. گروهی از این جباران کینه توز، سخت بر بینوایان چیره گشتهاند و گروهی فرمانروایانی هستند که نه خدا را میشناسند و نه به روز معاد عقیده دارند. عجبا !».

خلاصهاش را برایت بگویم که طرحی پایه نهادیم به نام طفلان مسلم. الگو و محور ما شد خطبه امام حسین (ع) و پخش این خطبه و رساندن صدایش به گوش مردم، بدون قضاوتی، چون روشنتر از این نمیشد و چه بسا این هم معجزهای دیگر از این امام عزیز است که در زمان حال پس از چند صد سال خطبهای از دل تاریخ استخراج میشود که شنیدنش و فریاد زدنش هنوز هم دل کوردلان را میلرزاند و دل آنها که برنجد تو خود خوب میدانی و در ازاءش در نمیرنجانند، دل خون میکنند.

با خبر شدیم در گوشهای از شهر، یعنی تهران، یعنی پایتخت ایران، ایران صاحب تمدن و شوکت و جلال، ایران جلودار در عرصه علم و دین و تشیع، و البته ایران نفتی ثروتمند، گوشهای هست جایگاه کودکانی که در جامعه تحت عنوان کودک زندانی معروفند. و خیلی از مردم هم با تعجب میپرسند «مگر زندان بچهها هم داریم؟!» و میگویی «البته شبیه زندان نیست. نامش کانون اصلاح و تربیت است. کودکان خطاکار در آنجا هستند.». میپرسند «تا چه زمان و چه مدت؟!». میگوییم «بستگی به جرمش دارد. اگر سرقت باشد با کشیدن حبس معلوم و رد مال و ادای دین. اگر دعوا کرده باشد و کسی آسیب دیده باشد با کشیدن حبس معلوم اخذ رضایت از شاکی و پرداخت دیه تا حد رضایت قانون و شاکی. و ... و اگر مرتکب قتلی شده باشد اگر بتواند رضایتی از شاکی بگیرد و دیهای بپردازد که باز میگردد به جامعه، وگرنه اعدام میشود اگر قانون بگوید.» با تعجب میپرسند«مگر بچه را هم اعدام میکنند؟!». از تعجباشان تعجب میکنیم و میگوییم «نه. میگذارند سنش به حد قانونی برسد، سپس اگر راهی برای اخذ رضایت از شاکی نبود پس از رسیدن به سن قانونی اعدام میشود به جرمی که در زمان کسر سن مرتکب شده.». منقلب میشوند و میپرسند «این بچهها از کجا هستند؟! جرماشان چیست؟ چه شد که مجرم شدند؟ آیندهاشان چه میشود؟ اینها بچهی آدم هستند یا موجوداتی خطرناک و گناهکار؟! مگر کودک گناهکار هم داریم؟ مگر در دین ما و ائمه ما نگفتهاند که برای کودک گناه و جرم متصور نیست؟! این بچهها که هستند و آنجا کجاست؟!» و ما در پاسخ فقط یک جمله میگفتیم. میگفتیم «بیا تا برایت بگوییم. عصر تاسوعا، بیا در کانون اصلاح و تربیت. ساعت سه بعد از ظهر. سالن همایش. آنجا خودت ببین و بشنو و گوش و چشم غایبین بشو. این خطبه را هم بخوان که محور اندیشهی ماست. آخر میدانی؟ ما مسلمانیم. شیعهایم و قبل از همه انسانیم و دلمان به تنگ آمده از غربت پیام اماممان و علمی بر زمین مانده که بلند کردنش همت همه را میطلبد. میدانی؟ غیرت انسانی و دینی و مذهبی و ملی ما نمیگذارد ببینیم. تو هم نخواه که ببینی. پس به امید دیدار در همایش طفلان مسلم در روز تاسوعا در کانون اصلاح و تربیت.»

مدیر آن زمان کانون آقای محسنی بود. لطف الله محسنی که که به حق لطفی بود از سوی پروردگار. مرد نازنینی که خیلیها راضی نبودند با NGOها، یعنی سازمانهای مردمنهاد، یعنی همانها که این روزها گویا بردن ناماشان کفاره دارد کار کند، ولی میگفت درهای کانون باز است چون این بچهها فرزندان جامعه هستند. پس از این به آغوش جامعه باز میگردند. مولایمان امام صادق به ما آموختند که کودک گناهکار نیست بلکه خطاکار است و با هر درجهای بخشش و رحمت برایش عین ثواب. دستور داد جای جای کانون، از معاون و معاونین گرفته تا حراست و مددکاران با ما نهایت همکاری را داشته باشند. پا در کانون میگذاشتی گویی به محل کار شخصی خودت که سهل است، در خانهات پا گذاشتی، آمدی به مهمانی دوستان نوجوانت. اجازه داد با تک تک مددجویان صحبت کنیم. با ما درد و دل کنند. بدون هیچ محدودیتی. میدانست که از این راه پاک هیچ آلودگیای بیرون نخواهد زد. ایمان داشت و دلش قرص بود. نگران خوشآمد و بدآمد بالادستیها و ناخدمتیهای پایین دستانش هم نبود چون بالاتر از خدا کسی نیست. چون هر چه کند مکتوب میشود در لوحی محفوظ. چه بسا که نه ما بدانیم نه شما که چقدر شخصاً دلسوزی کرد برای کودکان این سرزمین و کارمند دلسوزش خانم خدابخش را به بازرسی خانواده مددجویان میفرستاد تا جدا از قالب کاری مطلع شوند که مددجویاشان از کجا آمده. خانم خدابخش عزیز که خودجوش به محلههای محروم شهر سر میزد چون کیست که نداند مهمانان کانون، میزبانان در همین محلهها هستند. می دانی؟ در سال 85 کودکی دیدیم معصوم که در سن 15 سالگی کار میکرد. می دانی کار کودک زیر 15 سال قانونی نیست؟! با موتور به خانهاش باز میگشت که تصادف کرد و مردی فوت شد. این کودک، کودکیاش را در کانون گذراند. چون دیه نداشت. چون رضایت نتوانست بگیرد. معصومیتش رفت. 3 سال بعد که آزاد شد دیگر آن کودک معصوم نبود. آیا ازش خبر داری؟ ما خبر داریم. چون خودمان آخرین قدم آزاد سازیاش را با پرداخت مبلغی برداشتیم. همین قدر بگویم که با اعتیاد پنجه در پنجه است. سال اول نوجوانی دیدیم که بر سر حفط مالش نزاع کرد و مرتکب قتل ناخواسته شد. نوجوانی دیدیم که از زور گرسنگی به دله دزدی پرداخت. کودکان بیپناهی دیدیم که جرماشان اقامت غیر مجاز بود. در آن سال کودکی بود زیر تیغ. مسئول روابط عمومی کانون (آقای مؤمنی) از ما کمک خواست. تمام تلاشامان را کردیم. پول قرض کردیم و جمعیت و طرح در سال اول اجرا زیر قرض رفت. میدانی؟ یک همایش برگزار کردیم در تاسوعا و فریاد زدیم که غیرتامان نمیگذارد ببینیم کودکی از فقر کارش به ندامتگاه برسد. چون ما امام حسین داریم که فریادش آزادگی بود و کودک گناهکار نیست، خطاکار است. بزهکار نیست. بزه دیده است. پول جمع کردیم و دیه این کودک فراهم شد. راستی میدانی گفتن کلمه دیه در این روزها برای ما ممنوع شده؟! میگویند شما خبط میکنید که بدون اجازه ما برای آزادی کسی دیه جمع کنید. مملکت ستاد دیه دارد. ساکت بمانید. پس این را هم بدان که طبق گفته مسئول روابط عمومی وقت (آقای مؤمنی) در آن سالها ستاد دیه کودکان کانون را نمیدید. موضوع هدفش مهریه بود و نفقه و چک که هیچ کدام به سن یک کودک بزهدیده قد نمیداد. آن روزها ستاد دیه کاری به این کارها نداشت و نمیدانیم چرا اکنون رگ گردنی شده و اجازه نمیدهد ما با سابقه 6 سال جمعآوری دیه و آزاد سازی، کلمه دیه را بر زبان بیاوریم. پس این را هم بدان که ما در همایشها و مراسمهایمان از مردم عادی پول جمع میکردیم. مردمی که به ما اعتماد داشتهاند و دارند. ذرهای از پول جمع شده اتلاف نشد و ریال به ریال خرج آزادسازی و حمایت این کودکان گردید. کودکانی که تعلیمات انسانی و دینی ما میگوید گناهکار نیستند و باید به آنها فرصت دوباره داد. تو روی سن نبودی ببینی برکتی که در این همایشها از در و دیوار و سقف میبارید. تو روی سن نبودی که ببینی شور و شوق مردم، اشکهایی که در چشمها حلقه زده بود بر صورتها جاری میشد. تو روی سن نبودی که اشک یک کودک مددجو را روی سن که پنهانی هق هق میزد ببینی و دست روی شانهاش بگذاری تا آرام شود و اشک در چشم خودت هم حلقه بزند. تو روی سن نبودی وقتی جماعتی منقلب شد. تو روی سن نبودی ولی بدان روی آن سن اتفاقاتی افتاد که حاصلش شد نجات یک کودک از اعدام و حمایت یک کودک پس از آزادی. حاصلش شد تنفر مردم از خرافههایی که دو سال بعد بزرگان جامعه تنفرشان را از آنها علنی کردند. و مهم تر از همه برای تو این که حاصلش شد محبوبیت کانون اصلاح و تربیت و مسئولینش در نزد مردم بود. چه کانون روشنفکری و مدیران دلسوزی و چه فضای باز عادلانهای که میگذارد جمعی جوان بیایند و روی سن خود این کانون در دل قوه قضائیه فریاد بزنند و اعتراض کنند به هر چه باعث این سرنوشت برای این کودک شده و باعث قدم خیری شوند. خیر بود که سرازیر میشد به کانون. ولو بدون هماهنگی با ما. آبرو بود که برای آن مجموعه خریداری شد. یک اعدامی کمتر، یک افتخار بیشتر. کانونی که در نزد مردم محبوب شده بود چون درهایش را به روی مردم باز کرده بود. قوه و دستگاهی که مردم دعای خیری نثارش میکردند به خاطر وجود این کانون و این مدیر. و مردمی که اعتماد کردند و آمدند تا اگر هم دردی دارند آزادانه بگویند و مثل ما جمع جوان فریاد بزنند و کودکی نجات پیدا کند. طرح طفلان مسلم کشی نجاتی بود که گوشه از آن کانون اصلاح و تربیت قرار داشت و مدیر عزیزش و مسئول فرهنگی دلسوزش (آقای ابن رحمان). خدمات این عزیزان و آن روزها و رویدادهایش و برکتی که شامل حال عامل و معلولش شد همه مکتوب است در لوحی محفوظ که روزی مفتوح خواهد شد به اذن الهی و آن روز تک تک بددلان قبطه میخورند که چرا چون محسنیها و ابن رحمانها و خدابخشها و ... نامشان در این مکتوب نیست و دستانشان در روز حساب خالی است و بارشان سنگین. شمایی که این نامه را میخوانی بگو. بگذار ما بپرسیم. چه از این جمع دیدید؟ کدام عمل غیر انسانی؟ (با آماری بالغ بر شانزده آزاد سازی فقط در سطح استان تهران). کدام برهم زدن امنیت؟ (آن هم وقتی داشتیم کودکانی را حفظ و حمایت میکردیم که رها کردنشان امنیت را به خطر میانداخت). کدام عمل غیر دینی (وقتی تمام محور ما خطبه امام حسین (ع) بود، نه بیشتر و نه کمتر و تمام شعار ما کوشش برای طفل مسلم امروز بود اگر گریهای برای طفل مسلم دیروز هست! نام طرح مزین به نام طفلان مسلم بود و امام حسین (ع) و نام جمع مزین به نام امام علی (ع). پای سن قبل از شروع برنامه نماز جماعت خوانده میشد. میدانی؟ یادم رفت بگویم. تو روی سن نبودی که لبخند امام حسین (ع) را ببینی. تو روی سن نبودی که رضایت امام حسین (ع) را ببینی و روی بازش را). کدام بیحسابی؟ (وقتی در طول 6 سال فعالیت جمعاً یک درصد مبلغ جمعآوری شده را هم خرج تبلیغات نکردیم با این که قانوناً اجازه پنج درصد داشتیم و طبق قانون برخی NGOها تا چهل درصد! میدانی؟ هیچ کدام از ما حقوق و دستمزدی نمیگرفتیم. از جیب خرج میکردیم و طرح را جلو میبردیم. سلامت مالی ما بود که خیرها به ما اعتماد داشتند. گزارش مالی ما هم مکتوب است.). کدام عمل غیر قانونی و کدام حرکت ناهماهنگ و تکروی؟ (وقتی در قدم به قدم فعالیت ما، از شناسایی گرفته تا آزادسازی، مددکاران کانون در جریان کار ما بودند و کلیه مذاکرات و پرداخت دیهها تحت نظر ایشان صورت میگرفت). اینها را گفتم و سال 1385 با دو همایش، یکی در تاسوعا و دیگری در اربعین تمام شد. بگذار برایت بگوییم سال بعد چه شد.

سال 1386 شد. شاید دو سه ماهی که نه، سه چهار ماهی بیشتر بیکار نبودیم. یعنی میدانی؟ میگویند «کل یوم عاشورا، کل ارض کرب بلا». حالا واقعاً برای همه این طور هست؟ یا این که «کل یوم» میشود ده روز محرم به اضافه یک روز اربعین برای همه. که گناه سالانه را بشویند و با خودنمایی و نذری دادن به همسایه بغلی و علم بزرگتر و طویلتر و صدای بلندتر شخصیت شویی کنند در این ایام که مردم بگویند این فلانی که فلان بود اما گویا بچه مسلمان است. خدا خیرش دهد. می دانی؟ برای اینها «کل یوم» همان چند روز است و «کل ارض» همان کادر دیدگان دوستان و مردم که ببینند مسلمانی علنیاشان را. پس بگذار بگویم که اگر برای حتی بچه هیئتیها محرم ده، بیست روز است، برای ما یعنی دو ماه تمام شب و روز یکی شدن برای طرح طفلان مسلم. «کل یوم» از نظر ما این بود که در تمام طول سال پیگیر وضعیت مددجویان آزاد شدهامان باشیم و در حال برنامه ریزی برای جمع آوری هزینه حمایت و آزاد سازی بقیه. پیگیر فعالیت فرهنگی و علمیامان در طول سال. آخر ما فقط برای نمایش نیامده بودیم. و از این سال، دو ماهش هم فعالیت شبانه روزی بود برای همایش طفلان مسلم. روزها سر زدن به کانون اصلاح و تربیت برای شناسایی و سر زدن به خانوادههایشان، عصرها پیگیری کارها و شبها برنامه ریزی. روزها صحبت با نشریات و رسانهها جهت اطلاع رسانی و عصرها جلسات هماهنگی و بررسی نتایج شناسایی و شبها برنامه ریزی و فعالیتهای اینترنتی. آری. محرم برای ما زندگیامان بود. ما عهد بسته بودیم با امامامان و به پای این عهد تلاش میکردیم. سال 1386 هم مددجویی بعد از 3 سال با کمک خیرین ما آزاد شد. و این گوشهای از دستاورد ما بود. تو روی سن نبودی که ببینی که مددجویی رفیق چند سالهاش را پس از اعلام خبر آزادیاش در آغوش گرفت و زار زار گریه کرد چون خودش یک سال بود که با وجود پرداخت دیه معطل گرفتن رضایت شده بود. ندیدی که مادرش با آن مددجوی رفیق گفت «میثم جان، خاله جان، تبریک میگم بهت پسرم». تو روی سن نبودی که ببینی که مؤسس جمعیت پس از شنیدن شرح حال بچهگانهی یک مددجو که شوخی شوخی قاتل شدهبود وا رفت نتوانست تریبون را ادامه دهد از دردی که گرفت در دلش. تو نبودی که انفجار سالن را پس از خبر آزادی میثم ببینی. باز هم تکرار میکنم، نبودی و ندیدی لبخند امام حسین را در روزی که عدهای فقط به هرچه بیشتر گریه کردن برایش میاندیشیدند بدون کلمهای لبیک گفتن به این امام. علم این امام روی زمین مانده بود و ما دیدیم لبخندش را وقتی گوشهای از این علم سنگین بلند شد. علمی به سنگینی درد کودکان سرزمینامان. همه چیز مکتوب است. در همان لوح محفوظی که بهت گفتهایم که روزی مفتوح خواهد شد به اذن الهی. مانند این نامه که به وقتش مفتوح خواهد شد برای تو. زمانی که مکتوب است در همان لوح. و ما سال 1387 مشغول کار بودیم و نفهمیدیم چگونه یک سال دیگر هم گذشت. علی که خودش برای جمعآوری دیه خودش کار میکرد با قدم آخر ما آزاد شد. مردی شدهاست برای خودش. تو ازش بعید است خبر داشته باشی. نوجوانی دیگر پناهگاه یافت و رفیق. آمار زیاد بود. با سرمایه حداقل اما عشق حداکثر. برکتی که هر کسی نمیبیند و درک نمیکند. اگر آنهایی که باید ببینند میدیدند، دیگر لازم نبود طرح طفلان مسلم باشد که بخواهد فریادی بزند. پس وجود ما یعنی کوری آنها و این دو لازم و ملزوم هم هستند. پس تا آن کوری هست، طفلان هم هست، حتی اگر فریادش را در نطفه خفه کنند. سال 1387 شنیدنی است. فراموش نشدنی است. پس میگوییم برایت تا بیشتر درک کنی درد سالها بعد را.

سال 87 شد. با تیمی جوان و تازه نفس آمدیم. این را یادم رفت بگویم. محل همایشهای ما سالن سینمای کانون اصلاح و تربیت تهران بود. یک سالن یحتمل 200 نفره که هیچ وقت کامل پر نمیشد. تاسوعای سال 87 کار به صندلیهای اضافه هم کشید و تمامی اعضاء جمعیت سر پا ایستاده بودند تا مهمانها راحت باشند. جمعیتی در حدود 300 نفر. مددجوهایی روی سن بودند در قد و قواره خسرو که محکوم به اعدام بود و زیر تیغ و شاکی از نوع دعوای قومیتی بود که امیدی به اخذ رضایت نمیرفت. حمید که تصادف کرده بود و 80 میلیون تومان دیه برایش در نظر گرفته بودند. نان آور خانواده بود و نداشت که پرداخت کند و در راه زندان بزرگسال بود. جایی که تو بهتر از من میدانی که به قول آقای ابن رحمان بد جایی است و به قول ما کار تمام میشود و تمام سعی ما این است که مددجو به کانون نرسد. حمید غلامی همانی بود که در یک خبر دروغ در یک سایت معتبر به مردم وعده داده شد که با سفارش رئیس جمهور وقت آزاده شده است. این را بدان که آزاد نشد و سال بعد به زندان بزرگسال رفت و با همت بچههای ما و کمک دوستانی در بیمه از زندان بزرگسال بیرون آورده شد. بعد از تاسوعا همه هروله زدند برای خسرو. نشریات مختلف معتبر مطلب نوشتند. بازتاب رسانهای گسترده. برنامه زنده تلویزیونی از عملکرد بچههای طرح طفلان و برنامه زنده رادیویی که مردم را به همایش اربعین دعوت میکرد. همه یک صدا میخواستند خسرو دار نخورد. و ما هم به این میاندیشیدیم که دیگر سالن سینما پاسخگوی آن موج عظیم نیست. این بود که محل همایش به سالن ورزش منتقل گردید و 800 صندلی چیده شد. سالنی که در اربعین سال 87 پر شد. کمکهای مالی بالغ بر 60 میلیون تومان و آزادی چندین مددجو. تو روزی سن نبودی چشمان اشک آلود مؤسس جمعیت را ببینی وقتی که حمید غلامی اشک میریخت و گریه میکرد و غمنامهاش را میگفت. تو روی سن نبودی وقتی که خبر آزادی مددجویی دیگر داده شد اشک ریخت و بغلش کردند. تو روی سن نبودی که ببینی چند صد نفر همه اشک میریزند و زن و شوهر تازه عروسی که حلقه ازدواج هدیه کردند و ... . تو در سالن نبودی وقتی که دختر بچهای گردنبندش را اهداء کرد. راستی خیلی پیش آمده بود، حتی سالهای قبل که گردنبند و جواهر شخصی و حلقه ازدواج هدیه میشد. دختر بچه گردنبد را هدیه کرد و حرکت آویشه خانم کوچک باعث شد موج خیرین راه بیفتد. برای همین در تاریخ 20 اسفند همان سال برای آویشه جشن تولد گرفتیم. در همان کانون. این بار زیر پرچم امام حسین (ع) جشن گرفتیم. جشنی با شکوه. بگذار برایت چیزی تعریف کنیم. تو روی سن نبودی. خانمی آمد و حلقه ازدواجش را اهداء کرد. آرام بدون این که کسی بفهمد به ما گفت «شوهرم جانباز است. دو دست ندارد. همیشه دلم میسوخت که حلقه دست من است و در دست نداشته او نیست و دل آزرده است. فقط اعلام نکنید.» آقای شاهد! شما دیگر چه دلیلی بر حقانیت ما میخواهی وقتی این همه برکت را میبینی! آن سال رضایت شاکی خسرو گرفتهشد. با سفری که بچههای ما و یک وکیل از طرف ما و یکی دو نفر از طرف کانون به اندیمشک داشتند. باز هم آزاد سازی داشتیم. ما 30 مددجو شناسایی کردیم و چند نفری آزاد شدند. در طول سال هم مشغول بودیم جوری که نفهمیدیم چطور سال 88 شد. سال تلخ 1388.

از سال 88 بگذار حرفهای جدیدش را بگویم. از تاسوعایی که در همان سالن بزرگ گرفته شد و اربعین که آخرین حضورمان بود در آن کانون بگذریم. از مددجویانی که آزاد شدند بگذریم. از این که در آن روزهای شلوغی مردم را از ازدهام و اغتشاش خیابانی به حرکت اجتماعی کنترل شده در داخل کانون دعوت کردیم هم بگذریم. ولی از این نگذریم که کودکانی روی سن آمدند که در سن کودکی معتاد به کراک بودند. و همین خون ما را به جوش آورد. میدانی گناه ما چه بود؟ گفتیم کسی که مواد مخدر را وارد کشور کرده مفسد فی الارض است. و خب این کلمه آن روزها سرقفلی داشت. گفتیم امام حسین دلش از این خون است نه از آن. باز هم امام حسین هم در آن روزها سرقفلی داشت. میدانی گناه این شد که در روزی که امام حسین داشت به ما لبخند میزد مردم از شور و شوق این لبخند خوشحالی نشان دادند و ما که هیچ مسئولیتی نسبت به واکنش مردم نداشتیم متهم شدیم به حرمت شکنی. گناه ما این بود که صدایمان در آمد و متهم شدیم به سیاسیکاری. مایی که از کلیه گروههای منحرف سیاسی بیزار و گریزانیم و معتقدیم سیاست آلودهتر از آن است که بتواند نور خدا را جاری کند، برای همین به همه فعالیت اجتماعی را توصیه میکردیم. حراستی که با ما برخورد کردند. معاون وقت را فر ا خواندند. توبیخمان کردند و در آخر گفتند امسال سال آخر کارتان بود.

خلاصه از آن روز به بعد بود که موضعگیریها شروع شد. و همین طور سنگ اندازیها. آخر ما یک بد شانسی هم آوردیم. آقای محسنی بازنشسته میشد. آقای ابن رحمان هم همین طور. و آقای معاون سکاندار کانون میشد که رفتارش به دور از شخصیتی بود که در خور جانشینی محسنی عزیز باشد. یک جلسه خصوصی گرفتند و به ما توصیه کردند که نزنید این حرفهای تند را که این گونه پای دیگر NGO ها را هم از این مکان میبرند. نگفتند بد گفتید. نگفتند حق نگفتید. گفتند چرا گفتید. آقای معاون که الان رئیس هست هم بود. یادم هست که همان جا بود که به آقای معاون هیض بودن چشمان کارمندش نسبت به دختران دانشجوی عضو تیم دانشجوییامان را گوشزد کردم و گله نمودم از تکه پرانیهایشان و کارشنیهایی که اگر آقای محسنی نبود چه بسا پرونده طفلان اربعین با حضور 700 نفر هم بسته میشد. نتیجه جلسه این شد که شب عید جشنی بگیریم برای کودکان کانون و مردم را هم دعوت کنیم. مثل همان جشن تولد سال 87. در واپسین روزها آقای محسنی به ناچار سکان را تحویل داد فردی معلوم الهویت آنچنان مدل جشن را عوض کرد که مجبور به انصراف شدیم. سال نو شد و ما نبودیم کنار بچههای کانون. به جرم فریاد زدن بر سر اعتیاد و باعث و بانیهایش نبودیم. سال جدید که شد آن فرد معلوم الهویت بهانه آورد که رؤسایش بر علیه جمعیت توبیخی به دستش دادهاند و شاید نشود دیگر طفلان مسلم را در کانون داشته باشیم. منتظر نتیجه شدیم و خبر محرومیتامان را بهمان داد. لفظاً اجازه گرفتیم که در خارج از کانون برنامه داشته باشیم و برای مددجویان کانون پول و دیه و کمک جمعآوری کنیم. ایشان اجازه دادند. در طفلان مسلم تغییر رویکرد دادیم و با مرکز مراقبت پس از خروج مذاکراتمان را نهایی کردیم. به علت تأخیر در پاسخها از تاسوعا باز ماندیم و همه چیز به یک هفته به اربعین 89 کشید. با حجمی تبلیغات. یک هفته مانده بود که بدگوییها در مرکز مراقبت شروع شد و همه چیز این شک را در ما برمیانگیخت که این بددلیها و بداندیشیها نتیجه بدگوییهای خاله زنکوار همان آقا (معلوم الهویت) به آنها بوده. مرکز مراقبت تحریممان کرد، چون انتظار داشت بدون اجازه ایشان جمله حمایت از کودکان آزاد شده را بر زبان نیاوریم. همه چیز سرقفلی داشت. روز قبل همایش رسید. به پلیس امنیت احضار شدیم. شکایتنامهای علیه جمعیت و طرح طفلان مسلم تنظیم شده بود. جوری که ساعت 12 به پلیس امنیت ابلاغ شود. روز قبل همایش که نشود کاری کرد. از بس که این شکایت واهی بود حتی از یک ساعت زمان دادن به ما هم ترسیده بودند. تهمتهایی زدند که نمیدانستیم بخندیم یا گریه کنیم. تهمت سوء استفاده از نوجوانان کشور. آقای معلوم الهویت یک سال بعد معترف شد که شکایت کار خودش بوده و به اسم قوه قضائیه کار را تمام کرده. یک ماه بعد کارمند دیه کانون با پررویی در آزاد سازی یک مددجو از ما مشارکت خواست و بدین ترتیب یک مددجوی دیگر هم به کارنامه ما جمع گناهکار و سوء استفادهگر اضافه گردید. ایشان کلاً آگاهی از هرگونه کارشکنی همکار محافظهکار نامحترمش را انکار میکرد. باز هم گذشت. در ماه رمضان، کانون بنا بر رسم همیشگی ما را به افطاری دسته جمعی دعوت نمود. که اگر نمیرفتی این کانون بود که مظلومانه ما را به رد دست دوستی متهم میکرد، اگر میرفتی باید چهره مردی را میدیدی که در چشمانت نگاه کرد و معترف شد شکایت کار خودش بوده و وعده داد که شاید راه برای همکاری دوباره باز باشد و پس از دو هفته معطلی به ما وقت ملاقات داد و به جای خودش معاونی را جلو فرستاد که دیدنش برای ما وقت گرفتن لازم نداشت بیاطلاع از هر چه ماوقع بود. از پشت در اتاقش ما را برگرداند و سپرد دیگر نپذیرندمان. ایشان حتی وجود چشم در چشم شدن را هم نداشت و جز زبان نامردی و بیمعرفتی و شکایتکشی و دروغپراکنی پشت سر جمعی دانشجوی بیادعای دلسوخته هنر دیگری ندارد. شنیدهایم که ناخوشاحوال است و حتی برخی کارهای اداریاش را درازکش انجام میدهد. نمیدانیم. امیدوار باشد که سنت الهی ناخوشاحوالش نکردهباشد. بیاحترامیها و هتک حرمتهایی که ایشان به ما کرد برهیچ کس پوشیده نیست و قابل بخشش نمیباشد و مانند خدمات آقای محسنی مکتوب است در لوحی محفوظ. کاش میدانست کسی که به هر طریقی به هر ریسمان پوسیدهای چنگ بزند که چند صباحی بیشتر بر صندلیاش تکیه کند، موقعیتی آسیبپذیرتر از هر جایگاهی دارد. میدانی؟ در آن سال خیلیها به ما و کمک ما احتیاج داشتند، از جمله مددجویی در شهرستان که میبایست عمل جراحی میکرد وگرنه پایش قطع میشد و خب ما پولی نداشتیم و تحریم بودیم. مددجویانی برای اربعین خودشان را آماده کرده بودند و ایشان شخصاً اعضاء دلسوز ما را به دادگاه و پاسخگویی کشاندند. دلم برای ایشان میسوزد که بار خود را هر روز سنگینتر میکند. گناه این همه دل شکستن و چشمان به انتظار مانده مددجویان، بیتعارف گردن ایشان. گناه بر زمین ماندن علم امام حسین هم بیتعارف تقدیم به ایشان و همرهانش. کسی که در حد صحبت با یک جوان که 5 سال از عمرش را صرف کمک به کودکان کانون نموده، آداب معاشرت نداند، کسی که جواب محبت خالصانه و احترام را با شکایت کشی و پلیس و دادگاه بدهد، کسی که شهامت رو در رو شدن نداشته باشد و دروغ بگوید، لایق بیش از این نیست که بسپریمش به صاحب اصلی طرح طفلان مسلم. و این گونه بود که کار ما در سال 90 با شهر تهران تمام شد. راستی سال 89 در اصفهان و کانونش همایش داشتیم. عالی بود. مثل کرمانشاه. با مدیری خوشفکر و دلسوز. چراغ طفلان خاموش نشد. هر کسی لایق استقبال از تیم طفلان را ندارد. سال 90 شد. کانون اصلاح و تربیت مشهد موافقت خود را با طرح طفلان و برگزاریاش اعلام کرد. آقای مسئول استقبال نمود. فقط مشکل این جا بود که در هفته آخر یک جلسه به تهران رفت و با همتایان تهرانی در جلسهای نشست که حاصلش این شد. حق تبلیغ نداریم. حق بردن نام جمعیت امام علی (ع) را نداریم. حق دعوت بیش از 20 نفر در سالن را نداریم! نام طرح شرمآور است. می دانی چرا گفت شرم آور است؟ گفت این کودکان گناه کارند و من شرمنده دو طفل حضرت مسلم میشوم. خندهدار است و جایی برای ادامه همکاری نمیگذارد. کلهم سیستم پسرفت داشته. یادش بخیر که 5 سال قبل در تهران مسئولینش، حتی آن آقای معلوم الهویت هم میگفتند این کودکان مظلوم هستند نه گناهکار. اکنون آقای مسئول دیدش در همین حد است که کودک کانون گناه کار است و نام طفلان مسلم ایشان را شرمنده دو طفل حضرت مسلم میکند. یاد محسنی عزیز بخیر. او هم به همراه ما شرمنده امام حسین (ع) و دو طفل حضرت مسلم بود. اما ما از این که کمکاری کردیم و ... خلاصه "میان ماه من تا ماه گردون، تفاوت از زمین تا آسمان است".

به سازمان زندانهای تهران پروپوزالمان را دادیم. خواستند ما را با ستاد دیه بر سر یک میز بنشانند. ستادی که چندی قبل ما را به جرم جمعآوری دیه و آزادسازی یک دختر جوان زندانی که خانوادهاش به ما پناه برده بودند توبیخ نمود. ستادی که زمانی با این جماعت کاری نداشت اکنون کلمه دیه را سرقفلی دار کرده. خلاصه گفتیم شما را بخیر و ما را به سلامت.

میدانی؟ خواستیم در سطح شهر خطبه امام حسین را پخش کنیم. بدون حتی مشخص کردن جملهای خاص. بدون هیچ گونه توضیحی. بچههای ما را بازداشت کردند. به همین راحتی.

گویا امام حسین هم سر قفلی دارد. اما میدانی؟ این راهی است که طلبیده شدهایم. تهران نشد هر جای این سرزمین که کانونی هست. کانون نشد، هرجای این سرزمین که کودک مظلومی باشد که معصومیتی داشت که اگر بودیم با او، میشد طفل معصوم مسلم نه کودکی که آن آقای مسئول کارنابلد آن جمله را بگوید که این کودکان را گناهکار بخواند. جملهای که با اصول اولیه انسانی و علمی وجامعهشناسی و روانشناسی و مذهبی تناقض دارد. ایشان گویا نشنیده توصیه ائمه را. ایشان گویا نخوانده اصول علمی کار و جایگاهش را. ما هم معتقدیم که ایشان شرمنده طفلان مسلم باید باشد و هست و خدایش در آن جهان و زمان مکتوب به فریادش برسد. در سیستمی که زشتیهایی هست که همیشه بین خودمان بماند دیگر امیدی بیش از این نمیماند.

میدانی؟ ما همه کار شکنیها و زشتیهارا دیدیم و چیزی نگفتیم و فضا را درک کردیم. دروغها و فریبهای امثال آن افراد معلوم الهویت را شنیدیم و خود را به نشنیدن زدیم. حتی میدانیم بازی بعدی ایشان و این افراد چیست. حداقل دعوتی در ماه رمضان امسال بر سر سفره افطار که اگر نروی از دید ایشان دست دوستی پوشالی را رد کردی و اگر بروی آن طور برخورد میبینی که لایق خودشان است و در شأن ما نیست.

میدانی؟ لیاقت میخواهد. این که مهرهای از مهرههای طفلان مسلم باشی، چه یک دانشجو چه رئیس یک کانون لیاقت میخواهد. سرباز امام حسین (ع) بودن لیاقت میخواهد. و خب فریاد بدون خفگان نمیشود. نمیشود فریاد بزنی و کسی در خفه کردن صدایت نکوشد. این خفگان هم مهر تأییدی است. خدا را شکر که طفلان قبل از این که آلوده شود، با تعویض این مدیران دلسوز روشنفکر رفت و آنها را تنها گذاشت. فقط ای کاش کودکان کانون تنها نمیماندند. اصالت این راه اجازه آلوده شدن به هر قیمتی را نمیدهد. همراهی با طفلان مسلم افراد لایقی چون محسنی و ابن رحمان و خدابخش و کشانی را میخواهد نه کسانی را که به دو روز بیشتر چسبیدن به جایگاهاشان میاندیشند، ولو به قیمت دروغ و تهمت و سنگندازی در راه خدا و امام حسین.

نمیدانم که هستی که داری این نامه را میخوانی ولی بدان که هیچ چیز برایت ننوشتم. از شانزده مددجویی که شش نفرش قتلی بودند و از این بین چهار نفرش اعدامی، نگفتم که افتخار کم شدن آمار اعدامیها مبارک مدیران لایق آن زمان. این تنها آمار تهران بود. من هیچ چیز برایت ننوشتم و هیچ وقتی برایت نگذاشتم مگر در حد پنج، شش ساعت تایپ این نامه بدون حتی پیشنویس و چکنویس. فقط در همین حد وقت گذاشتم برایت. خوب میدانم با جماعتی طرفیم که اگر دلشان خدای ناکرده برنجد، دل جماعتی را خون میکنند.

حرف زیاده است و بیش از اینش مکتوب است در همان لوح محفوظ.

والسلام.

و من الله التوفیق

علیرضا کریمی

عضو تیم اجرایی طرح طفلان مسلم

جمعیت امام علی (ع)

دی ماه 1390

ماه صفر 1433

اربعین حسینی

لینک مطلب

خوب گفتی ...

eagle — Tue, 17 Jan 2012 19:44:44 GMT

خوب گفتی حاج آقا. مثل همیشه

سرگذشت یک دیکتاتور

eagle — Fri, 16 Dec 2011 01:14:00 GMT

وقتی کلمه دیکتاتور به گوش ت می خوره ممکنه تصویر خیلی ها برات در ذهن مجسم بشه. مثلاً قریب به یقین هیتلر. شاید چون از همه رسوا تر بوده و چاپلین عزیز هم فیلم دیکتاتور بزرگ را از روی شخصیت اون ساخت. جملات زیادی در مورد دیکتاتورها گفته شده. مثلاً "دیکتاتور بر علیه ببرهایی می جنگد که حتی جرات نمی کند در مقابلشان از اسب پیاده شود." یا جملات پر معنایی که یه زمانی یکی از دوستان در وبلاگش نوشت (+)

اما من یادم ه زمانی را که برای اولین بار با دیکتاتوری به اسم پاول پات (Pol Pot) آشنا شدم یکه خوردم. کسی که دقیقاً با یک جریان مردمی از طریق انتخاب مردم به قدرت رسید و بعد مردمش را له کرد. زجر داد و کشت و هنوز که هنوز هست یادهای متفاوتی ازش می شه. خوب یا بد. (+)

در دوره ای هستیم که دیکتاتورها به جون هم افتادند و همدیگر را دیکتاتور خطاب می دهند و هر کدوم به نوعی در باتلاق دست و پا می زنند. وقتی معمر قذافی را کشتند اصلاً خوشحال نشدم. با این که به سن و اطلاعات من قد نمی ده ولی عین یک نوار فیلم از جوونی تا لحظه مرگش جلو چشمم رژه رفت. یک جوان مبارز. در کنار مردم. علیه ظلم ظالم. قیام کرد. انقلاب کرد. با کمک مردم، کنار مردم قهرمان شد. آقا و سرور و عزیزشون شد. رهبر انقلابی اشون شد. اما کم کم هوس کرد بماند و نرود. خودش را مادام العمر کرد. دم به دم به خودش درجه نظامی می داد و بالاترین باید مال خودش بود. هر تصمیمی می خواست می گرفت. خودش را قیم و صاحب اختیار مردمش می دونست. کم کم صبر مردم کم شد. مردمش فقط لازم داشتند که بدونند می شه علیه یک حاکم مادام العمر قیام کرد. خون مردم قیام مصر خشک نشده شعار دادند. می دونستند لحظه ای پس بکشند حرکت در نطفه خفه می شه. اول شعار و بعد درگیری. اول نفرت بود از حاکم مادام العمر. نفرت مردم. نفرتی که از اعتراض نتیجه می شد.

اول اعتراض بود و بعد نفرت کم کم ریشه گرفت.

حاکم مادام العمر چه کرد؟! مخالفینش را موش و جونور خوند. گفت تا آخرین قطره خونش جلو توطئه دشمنان کشورش که عده قلیلی آشوب گر را به اغتشاش تحریک کردند می ایستد. اون رهبر مردمش بود. قطعاً این مخالفین واقعاً موش های موزی ای بودند. من معتقدم که واقعاً از ته دل همه چیز را توطئه می دید و خودش را مبرا از هر عیبی. حاکم اهیت نداد و مقابله کرد. مردم ادامه دادند. حاکم با تیر از آن ها استقبال کرد و مردمش را به خاک و خون کشید.

چقدر دلم می سوخت برای قذافی که از یک فرد پاک مبارز که قطعاً احساسات و اهداف پاکی داشت تبدیل شده بود به آدم کش قاتلی که دیگه فقط کثافت از وجودش مونده بود.

حاکم مدام العمر قاتل مردم تحت حکومتش شد. قاتل فرزندان معنوی اش. پدری که فرزندانش را بکشد و بخورد گریه دارد نه تنفر.

ولی مردم کم کم نفرتشون زیاد شد. نفرتی که از خشم ریشه گرفت. خشمی که از خشم دیکتاتور نتیجه شده بود. خشم دیکتاتور خشم مردم را برانگیخت و وای بر روزی که نفرت مردم آمیخته به خشم شود.

وقتی قذافی را در سوراخ موشش پیدا کردند با تعجب از مردم پرسید "من هستم! رهبرتون. واقعاً می خواهید من را بکشید؟!" و کشته شد. بدون محاکمه. بدون سؤال و جواب. خود جوش و مردمی کشته شد. توسط همون موش هایی که فکر می کرد آلت دست دشمنان فرضی اش هستند.

دشمن دیکتاتور یک چیز بود. اون هم صندلی ای بود که مادام العمر تعریف شود.

چقدر دلم سوخت که اگر قذافی به موقع مسند قدرت را بدرود می گفت یک انسان پاک بود اما صندلی قدرت اگر مادام العمر باشد آلوده می کند. این خاصیت هر دیکتاتوری است. با ایدئولوژی یا نیروی مردمی می آید. با رضایت مردمی در لحظه جو گیری هوس چسبیدن به صندلی قدرت و مادام العمر بودن بهش دست می ده. کم کم خودش را قدیس فرض می کنه. و کم کم حب قدرت کارش را به جایی می رسونه که راه پاک گذشته خودش را لجن مال می کنه.

اینجاست که برای دیکتاتور جماعت دلت می سوزه که همه هم باهوش بودند هم محبوب و هم شجاع و هم دارای تفکر بزرگ. ولی همه این دیکتاتورها اون قدر به این صندلی چسبیدند که منفور شدند و مورد اعتراض مردم قرار گرفتند. خشمگین شدند چون تحمل تکرار تاریخ در مورد خودشون را نداشتند. تحمل نداشتند مفعول چیزی باشند که در گذشته فاعلش بودند. گویی صندلی قدرت برای آن ها جور دیگری قرار است رکاب دهد. خشمگین شدند و سرکوب کردند. مردم خوشون را دنیا یا نسلی را به خاک و خون کشیدند و این طور مردمشون را خشمگین کردند. خشم مردم نابودشون کرد.

دلم برای مردنشون نمی سوزه. برای سیاه شدن پرونده پاک گذشته اشون می سوزه. دلم برای اون معصومیت از دست رفته کودکی می سوزه که هیچ وقت فکر نمی کرد در واپسین سال های عمرش قاتل مردمش، فرزندان معنوی اش شود. فقط چون حب قدرت دارد و حب صندلی حکومت.

خشم دیکتاتور کار دستش می دهد. حال سؤال اینجاست. خشم مردم چه عواقب سختی برای خودشون داره؟ شاید تصمیمات شتاب زده که می تونه حرکت مردمی را خراب کنه و یک دیکتاتور دیگه تربیت کنه و ...

خدا آخر عاقبت معصومیت همه را بخیر کند. بر دیکتاتور باید اشک ریخت نه فریاد زد.

***

دیکتاتورها سوار بر پشت ببرهایی هستند که جرات پیاده شدن از آنها را ندارند.

وینستون چرچیل

اعتنا نکردن به جان انسان ها، نخستین خصوصیت یک دیکتاتور است.

Milton S. Eisenhower

تنها حاکم مستبدی که من می توانم در این دنیا قبول کنم، صدای آرام درون است.

گاندی

حکومت استبدادی حکومتی است که سیاست را به خارج از سیاست کشانده است.

Samuel Himmel

دیکتاتورها همیشه تا لحظه آخر خوب به نظر می رسند.

Tomas G. Masaryk

اینکه کسی باشد تا همه از او اطلاعت کنند بهتر است تا اینکه به افراد عوام فریب پر خروش اجازه داده شود تا با بوسه هرج و مرج به آزادی مان خیانت نمایند.

Oscar Wilde

این یک پارادوکس است که هر دیکتاتوری از نردبان آزادی بیان به قدرت می رسد، اما بلافاصله و با رسیدن به قدرت، آزادی بیان همه را به جز خودش سرکوب می کند.

Herbert Hoover

نظر برخی مردم در مورد آزادی بیان این است که آنها آزادند تا هر چه می خواهند بگویند. اما اگر کسی چیزی در جوابشان گفت، هتک حرمتشان کرده است.

وینستون چرچیل

نیرویی درون چیزهایی که انسان دوست ندارد بشنود نهفته است. آزادی بیان برای انسان های بزرگ همچون باد برای اقیانوس است... و هر کجا که آزادی بیان متوقف شود، بخار مسموم جمع می شود و مرگ به زودی از پس آن فرا می رسد.

Henry Ward Beecher

آزادی بیان، داشتن این حق است که در یک آتش سوزی انبوه بتوانی فریاد بزنی "تئاتر".

Abbie Hoffman

آزادی بیان دوست تغییر و انقلاب است. اما مهلک ترین دشمن استبداد هم هست.

Hugo Black

آزادی بیان برای دموکراسی خطرناکتر از آن است که بشود اجازه اش را داد!

Henry Louis Mencken

کسی دیکتاتوری بوجود نمی آورد تا از انقلاب نگهداری نماید، بلکه انقلاب را بوجود می آورد تا دیکتاتوری را پایه نهد.

George Orwell

اگر همه ما می توانستیم تنها و بدون نیاز به تلاش کردن زندگی کنیم، می توانستیم از لذت سرشار استقلال بهره مند شویم. اما چون نمی توانیم، چنین خوشی تنها برای دیوانگان و دیکتاتورها فراهم است.

Bertrand Russell

ما به حکومت خوب توسط مردم خوب نیاز داریم. وگرنه پادشاهان و حتی دیکتاتورها هم می توانند حکومت خوب را ایجاد کنند.

Mahathir Mohamad

خصوصیت یکی بودن او با مردم و نداشتن هیچ مرز طبیعی یا غیرطبیعی با آنها، اینرا ممکن ساخته که او رهبری باشد که کسی از او به عنوان دیکتاتور یاد نکند.

Frances Perkins

تنها صلحی که می توان با دیکتاتور برقرار کرد، آن است که بر مبنای جلوگیری از تهدید باشد. چون امروز دیکتاتور ممکن است دوست تو باشد، اما فردا به تو به عنوان دشمنش نیاز دارد.

Natan Sharansky

دیکتاتور باید همه مردم را در همه لحظات فریب دهد. و تنها یک راه برای انجام آن وجود دارد، باید خودش را هم فریب دهد.

William Somerset Maugham

دیکتاتور: (اسم)، رئیس یک ملت که طاعون استبداد را به طاعون هرج و مرج ترجیح می دهد.

Ambrose Bierce

دیکتاتور دشمن آزادی است. معارض قانون است.

Demosthenes

من به دیکتاتوری سخاوتمندانه اعتقاد دارم. به شرطی که دیکتاتورش خودم باشم!

Richard Branson

من دیکتاتور نیستم. فقط صورتم اخمو به نظر می رسه.

پینوشه

وقتی استبداد وجود مسلم شود، انقلاب هم تبدیل به حق می شود.

ویکتور هوگو

هیچ دیکتاتوری، هیچ مهاجمی، نمی تواند که مردم را به زور اسلحه تا ابد حبس نماید. هیچ نیرویی عظیم تر از نیاز به آزادی در گیتی وجود ندارد. در مقابل این نیرو، حکومت ها و ظالمین و لشگرها یارای مقاومت نخواهند داشت.

J. Michael Straczynski

جذب

eagle — Tue, 13 Dec 2011 23:06:00 GMT

داستانی نوشته بودم به اسم پروژه محکوم که تو وبلاگ نصفه گذاشتم ولی دو ساله تموم شده.

اکثر شخصیت هاش را با عدد نامگذاری کرده بودم.

یکی از شخصیت هاش را که خیلی دوست داشتم و تنها شخصیتی بود که عاقبت بخیرش کردم خیلی بهم نزدیک بود. بنا به دلایل شخصی هم اسمش را گذاشتم 0238.

دو روز پیش ماشینم را از سایپا تحویل گرفتم. پلاک شخصی ای که برای اولین بار بهم اختصاص داده شده را دیدم.

238ی43

بعد از دو سال.

پ.ن: وقتی شماره پلاک را دیدم به نظرم خیلی خیلی آشنا اومد. خوب که به حافظه ام رجوع کردم یادم اومد اسم همون شخصیتی ه که به خودم نزدیک تر نوشتم.

فریاد خاموش شده

eagle — Fri, 02 Dec 2011 14:10:39 GMT

بیاییم در محرم زنجیر نزنیم

اما زنجیر از پای جوانمردی باز کنیم

سینه نزنیم

اما سینه دردمندی را از غم و اندوه پاک کنیم

اشکی نریزیم

اما اشک از چهره مظلومی پاک کنیم

آن وقت با افتخار بگوییم عرض ارادت یا اباعبدلله

همایش طفلان مسلم در شهر مشهد هم در آخرین روزها تحریم گردید.

eagle — Fri, 18 Nov 2011 22:17:00 GMT

فردا شنبه

پایان هفته اول زندگی مشترک

آغاز وضعیت اشتغال به در عالم تأهل

...